Onderbroeken van mijn baas

In mijn mailbox vind ik een online-cadeaubon. Cadeautje van mijn baas. Lief en uiterst riskant. Voor je het weet verdwijnt zo’n bon ongebruikt tussen de nieuwsbrieven en feedbackverzoeken. Het lijkt me zaak om hem onmiddellijk in te wisselen. Ik kom op een site terecht met honderden winkels en verlies gelijk het overzicht. Wat wil ik? En waar vul ik die code in? Mijn zoon verzekert me dat dat vanzelf goed komt. Je zoekt iets uit. Bij ‘betalen’ zie je dan een vak voor actiecode. Hij heeft zelf pas nog zo’n leuk Italiaans koffiepotje besteld. Bij Fonq. Ook met zo’n bon. Heel makkelijk.  

Dan is het meest moeilijke nog: Wat wil ik? De besteding van zo’n bon luistert nauw. Het moet iets zijn wat ik echt gebruik (anders is het zonde) en iets wat niet noodzakelijk is (anders is het geen cadeau). Pannen en theedoeken zijn te nuttig. Een broodrooster ook. Maar wat als ik zo’n schattig retro-model koop? Ik type het alvast in. Fonq heeft zes pagina’s broodroosters, waarvan vier retro en twee met maar een klein beetje bijbetalen. Ik kies de Ariete Silvercrest. Mint groen. Met zes standen. Ik maak een account aan, ga door naar betalen en zoek het vak ‘actiecode’. Daar staat: ‘Bij dit artikel kan geen actiecode worden ingevoerd’. Onmogelijk natuurlijk, je kunt de bon immers bij al deze winkels inleveren, maar het staat er echt. Het kan niet.

Dan koop ik maar iets anders, een waterkoker, zo’n doorzichtige. Die ga ik zeker gebruiken en hij is niet noodzakelijk, want ik heb al een waterkoker. Ideaal dus. Voor de zekerheid zoek ik een andere winkel.

Wehkamp heeft een doorzichtige waterkoker die zo goedkoop is dat ik zelf de verzendkosten moet betalen. Maar (tipt Wehkamp zelf) als ik zeven euro meer uitgeef, betalen zij de verzending. Dat is slim, want dan is de bon gelijk helemaal op. Weet je wat? Ik bestel een onderbroek. Een Sloggi. Die zijn zo idioot duur dat ik er de noodzaak niet van in zie en ik gebruik hem wel gewoon.

Het lukt om de codes in voeren en de volgende dag heb ik beide artikelen in huis. Ik haal de waterkoker direct uit de verpakking en zet hem op het aanrecht. Prachtig. Veel mooier dan die oude zwarte. Hij staat wel een beetje wankel. Het voetje ziet er erg slapjes uit en nu ik goed kijk: er is ook een stukje af. Vreemd, voor een nieuw apparaat. Ik kijk nog een ‘s goed in de doos. Het afgebroken stukje zit nog in de verpakking. Vermoedelijk door mij afgebroken met uitpakken. Gênant, maar van een nieuwe waterkoker mag ik verwachten dat het mogelijk is om hem onbeschadigd uit de verpakking te halen, dus: Ik stuur hem terug. De sloggi hou ik.  

Na een paar dagen krijg ik een mail dat de retour is ontvangen en dat ik een nieuwe bon krijg voor het resterende bedrag. Gelijk maar iets kopen, want je weet hoe het gaat met die bonnen… Ik kies een sloggi, maar dan is de bon nog niet op. Twee sloggi’s dan maar. Ik moet wel bij betalen, maar vooruit.  

Ze zijn snel: de volgende dag al heb ik ze in huis. Ik gebruik ze echt en ze zijn volstrekt niet noodzakelijk. Ik heb het perfecte nieuwjaars-kado gekregen: drie onderbroeken. Heel lief van mijn baas.

Share your thoughts