Nat

Het is niet leuk, maar soms MOET het. Tante Ka vindt het ook. De broeken zitten te strak. Het lijf gaat stram omhoog en de conditie is belabberd. Zwemmen dus. Je weet hoe vasthoudend mijn tante kan zijn, dus… ik ga! Mopperend, dat wel.

Direct als ik het zwembad binnen stap heb ik al spijt. De hitte, de hokjes, de kluisjes, hoe is het mogelijk dat ik hier toch weer ben?! ‘Je hebt betaald.’ zegt tante behulpzaam. ‘Voor tien keer.’ Ik slof naar de hokjes en begin het gevecht om mijn kleding uit- en mijn zwempak aan te krijgen, op zo’n manier dat alles nog droog is als het in de tas of op het hangertje terecht komt. Het lukt. Ik vind een kluisje. Ik krijg mijn schoenen, tas én de klerenhanger in de kluis, een 50-cent-munt in de gleuf, de deur dicht EN het armbandje om mijn pols. Dan ontdek ik dat mijn belangrijke-dingen-tasje nog in het hokje hangt. Logisch. Die had ik nodig voor de munt.

Als mijn tas in de kluis zit, heb ik mijn bril nog op. Als ik mijn bril in de koker heb en de koker in het kastje, blijkt de shampoo nog in mijn tas te zitten. Tante Ka zit hoofdschuddend in het veel te kleine badhokje. Ze zegt NIKS (wat op zich al heel verwonderlijk is), maar kijkt goedkeurend naar andere zwemmers die allang in het water liggen.

Het zwemmen zelf valt mee. Ik krijg een piepschuimen band die me (ook zonder dat ik beweeg) boven water houdt. Aan de kant staat een mevrouw die precies zegt wat er wordt verwacht. Sprinten. Trimmen. Draaien. Knieën hoog. Vergeleken bij het omkleden is het uiterst relaxed. Ik vind het dan ook oprecht jammer dat het afgelopen is. Als ik de kluisdeur opendoe valt mijn brillenkoker op de grond. Ik vergeet het muntstuk uit het deurtje te halen. De kleding die ik aantrek lijkt twee maten gekrompen. ‘Onmogelijk!’ sist tante Ka. ‘Schiet toch eens op!!’ Als ik eenmaal buiten ben regent het.

Bij de schuurdeur zoek ik mijn sleutel. Hij heeft een vaste plek in mijn belangrijke-dingen-tasje. In het sleutel-vak, maar daar zit hij niet. Het voor-vak, de zijvakken, het geheime binnen-vak, het vakje achterin-met-rits. Hij is nergens! Dat kan natuurlijk niet. Ik heb daarnet immers met mijn sleutel de schuurdeur opengemaakt om mijn fiets te pakken. Hij MOET er zijn. Dat KAN niet anders. Ik zoek nog eens, langzaam en geconcentreerd bij het licht van mijn mobiel, terwijl ik steeds natter regen. En daarna nog eens terwijl ik de inhoud van mijn tas stuk voor stuk in mijn fietstas gooi. Een schaar, een nagelknipper, de autosleutel, een Playmobil poppetje, drie pleisters, de reserve-autosleutel, een batterij, mijn portemonnee, een plastic tasje en een stuiterbal. De tas is leeg. Jas- en boekzakken controleer ik volgens dezelfde drie-stappen-methode: Nonchalant, zorgvuldig en hevig geïrriteerd. Het resultaat blijft hetzelfde: geen sleutelbos. Druipend fiets ik terug naar het zwembad. Het licht is uit, de deur is dicht. Tante Ka is opvallend stil.

Onder de luifel van het zwembad realiseer ik me dat ik mijn huis niet in kan en dat het tien uur in de avond is. Het lijkt erop dat het slim is om iets te bedenken. Ik kan naar mijn buurvrouw gaan, die de sleutel heeft (zij is pas verhuisd en woont veertig kilometer verderop). Ik kan naar mijn vriendin gaan die vlakbij woont (zij heeft geen sleutel). Ik kan op school gaan slapen op de Ikea bankjes, dan ben ik in elk geval op tijd op mijn werk morgen (ik heb de schoolsleutel niet bij me).  Ik kan in de auto slapen (nogal oncomfortabel). Ineens zie ik een mogelijkheid: Als ik in de auto kan stappen (en dat KAN, mijn autosleutel zit immers in mijn fietstas!), dan kan ik ook naar iemand toe rijden. Er zijn mensen die dichterbij wonen dan 40 km EN een sleutel van mijn voordeur hebben. Nog voor tante Ka zich er mee kan bemoeien spring ik op de fiets en sjees naar mijn auto.

Na een telefoontje en een ritje heb ik een sleutel die PAST (is toch nog even spannend) en stap ik mijn eigen huis binnen. Ik slaap gewoon in mijn eigen bed. Tante Ka slaapt vanavond buiten. Onder de luifel van het zwembad. Volgende week haal ik haar wel weer op. Nog negen keer…


3 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Maaikereply
6 februari 2020 at 12:19

Hilarisch, Jacque! Geweldig verhaal, geweldig opgeschreven en zoooooo herkenbaar!

Colettereply
6 februari 2020 at 12:50

He wat leuk, je gebruikt dezelfde driestappenmethode als ik! 😀 En heb jij ook als je zo’n verhaal vertelt dat mensen zeggen: “IK heb gewoon een vaste plek voor dit soort dingen…” Jahaa IK OOK! 😭 Maar wat heb je dat toch weer goed opgelost, mag je best trots op zijn! En óók nog wat extra beweging voor jezelf georganiseerd! 👍

Juliareply
10 februari 2020 at 09:27

Wat een talent heb je …geweldig!!! …ik hoop dat er eens een boek van je uitkomt met al jouw avonturen Jaqueline!

Leave a reply