H11

Op het display van de vaatwasser staat H11. Dat kan niet goed zijn.

‘Nee, natuurlijk is dat niet goed!’ bemoeit tante Ka zich er mee. ‘Hier is iets HELEMAAL mis! En dat kan ook haast niet anders. Als je je borden niet voorspoelt, het filter niet leegmaakt en je spoelarmen niet reinigt, ja, dan krijg je op een dag H11. Dan vraag je erom.’ Verslagen geef ik tante Ka gelijk. Dit doe ik inderdaad allemaal NOOIT. ‘Maar eh… wat is het eigenlijk, H11?’ ‘H11! Dat is een ernstig defect, een kostbare ontregeling, een chronische zwakte.’ Ik duw tante Ka naar de gang en trek de deur stevig dicht.

Ik hoor hoe ze te keer gaat en besluit om eerst maar es koffie te gaan zetten. Dat helpt altijd in moeilijke situaties, in elk geval zodanig dat het weer 10 minuten uitstel geeft. Speciaal hiervoor volg ik een uiterst trage methode van koffie zetten, met een filter, kokend water en melk in een pannetje. Het geluid van de waterkoker overstemt het gemopper van tante Ka in de gang. Absurd genoeg probeer ik toch op te vangen wat ze zegt. Het lijkt een constante herhaling van ‘akelig’, ‘duur’ en ‘eigen schuld’. Best vaag eigenlijk. Dat er iets niet in orde is kan iedereen bedenken, maar WAT?! En is dat in alle gevallen zo ernstig?

Ik schenk het water op en nu de waterkoker stil is kan ik ook mijn inwonende tante weer verstaan. ‘En als je nu een beetje geordend was, dan zou je gewoon even na kunnen kijken wat er loos is, in een handleiding, die je ergens netjes hebt opgeborgen, maar ja..‘ Gelaten pak ik de melk uit de koelkast. Tja, da’s niks voor mij. Terwijl ik het denk, komt in mijn brein een gele map naar boven. Verrek! Ik HEB een ordner met handleidingen. Ik kan me nog herinneren dat ik gaatjes maakte in opengevouwen witte boekjes met kleine lettertjes. Aarzelend pak ik de gele map uit de kast. Er vallen boekjes uit van de wasmachine en droger. Die waren te dik voor de perforator. De handleiding van de vaatwasser ZIT IN DE MAP! Ik ren onmiddellijk naar de gang en duw het boekje onder de neus van tante KA. ‘Ja, het boekje!” briest ze. ‘Alsof DAAR alles mee opgelost is! Vorige keer heb je ook in het boekje gekeken. En wat was het resultaat?!’ Dreigend kijkt ze me aan. En inderdaad: Ik herinner me dat er uiteindelijk een monteur bij kwam. De vaatwasser had toen al twee dagen met een dicht deurtje staan wachten, waardoor het vreselijk stonk toen hij eenmaal open ging. De monteur werkte met in shifts van dertig seconden omdat hij zijn adem in moest houden.

Zonder al te veel hoop blader ik in het boekje. Kleine storingen. H11. Filter verstopt. ‘ZEI ik het niet’ brult tante Ka, die mee naar de keuken is gelopen. ‘Totaal dichtgeslibd met vet en viezigheid. Als je ook nooit…’ Gedecideerd duw ik haar terug naar de gang. Ik maak de filter schoon. Er zit alleen een verdwaalde tandenstoker in. Overdwars. Zou dat een H11 melding kunnen veroorzaken? Ik zet het filter terug en de vaatwasser aan. Hij doet het!

‘Nog wel…’ hoor ik van uit de gang, maar echt overtuigd klinkt het niet. Als ik op de bank mijn koffie drink zit tante Ka aan de keukentafel. Ze leest de handleiding van de vaatwasser.  

Share your thoughts