A rainy day


Het was een ad-hoc ontstaan plan, maar als ik een beetje vaart zou maken, dan moest ik hem nog kunnen zien: ‘A rainy day in New York’. Ik loop snel de metro uit, check uit bij de poortjes en laat mijn OV-kaart vallen. Ik draai me om, buk me om de kaart op te rapen en OP DAT MOMENT SLUITEN DE POORTJES!!! Ik sta gebukt, klemvast, met aan weerszijden van mijn nek een poortje. Als je je ooit hebt afgevraagd waarom tussen de deurtjes een kleine tussenruimte zit: Dat is om onthoofding tegen te gaan. Ik adviseer mezelf met klem om rustig te blijven en na te denken. Misschien kan ik langzaam naar de grond zakken en mijn hoofd onder de deurtjes door schuiven. Maar zou de ruimte tussen deur en vloer groot genoeg zijn voor een hoofd ?

Mensen blijven aarzelend staan kijken. Een meisje pakt mijn OV-kaart van de grond en stopt hem in mijn hand. Een jongen probeert de poortjes te openen met zijn eigen kaart, maar als er iets tussen zit, dan gaan de deurtjes NIET open. Daar zal ongetwijfeld een vorm van logica achter zitten, maar het lijkt me VEEL logischer als  de poortjes JUIST opengaan al er iets tussen zit.

Iemand roept: “Voorzichtig, mevrouw!” Het klinkt volslagen idioot. In de positie waarin ik sta, heb ik geen enkele ruimte, ook niet om voorzichtig te zijn. Ik blijf dus gewoon staan in de koe-stand waarin ik al een paar minuten sta. Nog nooit in mijn leven hebben een paar minuten zo lang geduurd. De jongen neemt een aanloop, trapt met zijn schoen tegen de poortjes en het is voorbij. Ik ben vrij!

Wat me nog het meest verbaast aan deze absurde situatie is mijn reactie.  IK LOOP GEWOON VERDER. Zonder te bedanken. Zonder opgelucht gelach. Zonder een gat in de lucht te springen. Alsof het mijn grootste zorg is om VANDAAG ‘A rainy day in New York’ te zien. En geen reclame te missen.

Share your thoughts