De achterkant van de cadeaus

‘Villa Augustus met prettig gezelschap.’ zet ik op Facebook. In de keuken hoor ik een driftig gekletter van mokken en schaaltjes. ‘Gaat het tante?’ vraag ik en druk op ‘plaatsen’.

‘Zo hypocriet!’ briest ze. ‘Altijd maar die leuke dingen! Je weet best hoe het is gegaan. Het is een wonder dat je er überhaupt nog terecht kon. Die reservering..!’ Vanuit de keuken komt ze stampend naar me toe en blijft vlak naast me staan. De theedoek nog in haar hand. ‘Wat je had doorgegeven: Als datum 20 augustus. In OKTOBER!! En GEEN tijd! Wat een afgang!’ ‘Maar…’ begin ik, ‘…dat GEEFT toch niet?! De meeste mensen….’

Nu is het hek van de dam. Tante Ka is namelijk gespecialiseerd in ‘de meeste mensen’. En bovendien weet ze zeker dat het WEL geeft. HEEL VEEL! Als je iets doet, dan moet je het goed doen! En WETEN wat je doet! Ze slaat de theedoek over haar schouder en scrolt terug op mijn startpagina.

‘HIER! Die cappuccino’s. Een mooi plaatje, maar wat een blamage! Dubbele cappuccino’s bestellen en dan extra melk vragen omdat ie zo sterk is! Een dubbele cappuccino is dubbel zo sterk! Als je dát al niet snapt! En hier… bij je broer. Thee drinken ’s avond in de boomgaard…’

O ja, die thee, dat weet ik nog. Mijn broer raadde me een nieuwe smaak aan. Moest ik echt eens proberen. Heel lekker! Ik proefde er weinig aan, maar mijn broer is een fijnproever, dus er zouden vast allerlei subtiele smaaksensaties zijn, die mij ontgingen. De thee was lekker warm. Dat wel. Pas toen ik mijn mok naar de keuken bracht zag ik dat het theezakje nog ongebruikt op het schoteltje lag.

‘Zo dom!’ gaat tante Ka verder. ‘En dan op Facebook alleen maar zetten dat je zo heerlijk in de boomgaard hebt gezeten.’ En ja. Daar moet ik haar gelijk in geven. Waarom alleen de cadeaus plaatsen en niet de achterkant? Juist die missers, dat is toch waar we onszelf in herkennen? Bij een ander het stuntelen zien en daar om glimlachen, dat geeft misschien ruimte om ook tegen jezelf vaker te glimlachen. Naar tante Ka bijvoorbeeld. ‘Goed punt, tante!’ zeg ik dus. En steek mijn duim op. ‘Bedankt! Ik ga er een column over schrijven.’ Ik begin meteen. Ik hoor hoe tante Ka terugloopt naar de keuken. Het lijkt zelfs alsof ze neuriet. Heel zacht.

 

Share your thoughts