Precies volgens recept

Milan komt brunchen en ik wil iets anders doen dan voorgebakken broodjes in de oven stoppen. Op Pinterest staan ideeën genoeg. Aardbeientiramisu bijvoorbeeld. Het ziet er prachtig uit. ‘Super lekker!’ belooft het recept. ‘En heel simpel!’. Een kwestie van mascarpone loskloppen met slagroom en dan nog iets met witte wijn en lange vingers. Ik heb een fles witte wijn gekregen die nog niet op is, dus dat komt uitstekend uit.

Terwijl ik de slagroom klop, realiseer ik me dat die fles niet voor niks nog-niet-op-is. Ik ben helemaal niet zo dol op alcohol. Misschien moet ik proberen de alcoholsmaak wat te verbloemen. Ik meng de wijn met appelsap. Ook wit. Ook zoet. Moet kunnen. Tante Ka wijst me op het nut van een recept. Ze herinnert me aan de aardappelschotel, de sinaasappelpudding en het kerstbrood. Nu ze het zegt weet ik weer dat de smaak van die gerechten inderdaad wat tegenviel (en ja: ik had toen inderdaad wat aanpassingen gedaan in de ingrediëntenlijst), maar ik herinner me vooral dat het HEEL gezellig was.

Ik stel tante Ka gerust en laat haar zien dat ik het recept EXACT opvolg (afgezien van de witte wijn dan). Slagroom kloppen. Mascarpone losroeren. Aardbeien pureren. Vanille stokje… HUH?! Nou ja, vanillesuiker heb ik wel. Dat is in feite precies hetzelfde. Alleen gemakkelijker. Nu alleen nog in een schaal leggen. ‘Een schaal?’ vraagt tante Ka. Ik bespeur enige ironie in haar stem en inderdaad: ik heb alleen een HELE GROTE glazen schaal, voor als ik lasagne maak. Dat is natuurlijk geen enkel probleem. Aardbeientiramisu kan ook prima in kleine eenpersoonsbakjes. Dat verandert NIKS aan het recept. Tante Ka steekt haar vinger omhoog om iets te zeggen. Ik laat vriendelijk en gedecideerd weten dat er geen enkele reden is om hier in de keuken te blijven hangen. Dit gaat UITSTEKEND! Om mijn goede wil te tonen pak ik een extra schaaltje voor tante Ka, zodat ze weet dat ze straks mee mag eten. Het werkt! Ze vertrekt naar de kamer en pakt de zaterdagkrant. Tevreden schep ik de bakjes vol. Precies volgens recept. Lange vingers. Wijn (met appelsap). Aardbeienpuree. Mascarpone. Lange vingers. Wijn (met appelsap). Aardbeienpuree. Mascarpone. Dan in de koelkast. Ik zie dat tante Ka me over de krant heen in de gaten en houdt en ruim meteen het aanrecht leeg. Mixer weg. Staafmixer in de kast. Ongebruikte glazen schaal terug in de oven. Nu staat er alleen nog een kom. Met opgeklopte slagroom! Dat moest door de mascarpone! Vanuit de kamer klinkt geritsel.

‘Heb je de column van Sylvia Witteman al gelezen?’ roep ik. Ik schep wat slagroom op de toch-al-overvolle schaaltjes en stamp het een beetje aan. Mengen lukt natuurlijk niet meer. Ik vermoed dat ook dit gerecht qua smaak weer gaat tegenvallen. Ik hoor tante Ka in de kamer lachen. Ze heeft de column gevonden. Ik schuif de kom met overgebleven slagroom in de koelkast. Het zal vast weer heel gezellig worden.

 

 

2 Comments

Join the discussion and tell us your opinion.

Colettereply
30 augustus 2018 at 15:46

Wat is dat toch heerlijk, zo’n creatieve en verstrooide geest. Je zit nooit zonder schrijfinspiratie en hebt altijd een mooi verhaal voor het volgende feestje/koffiepauze/theevisite! ?

Colettereply
30 augustus 2018 at 15:51

Binkomende voordelen: je houdt extra slagroom over voor nog een lekker momentje EN je tiramisu-verslag verhoogt direct de gezelligheid van je brunch!

Leave a reply