Dat moet!

 

Een nieuwe naam moest er komen. Tenminste, (zo heb ik bij de coachopleiding geleerd) dat móest niet, dat wílde ik. ‘Clown2b coacht’ komt niet zo serieus over. Vandaar.

Als ik de laptop openklap staat tante Ka naast me. Met een kop en schotel in haar hand. Ze roert in het kopje, tikt met het lepeltje op de rand en legt het voorzichtig op het schoteltje. Ze kucht. Ze wil even iets onder de aandacht brengen. Namelijk: mijn vorige website. Ik weet toch nog wel wat een gedoe dat was? Die tekst die duizend keer herschreven werd. Het eindeloos heen-en-weer mailen over het logo, de indeling, de kleur. Tante Ka pakt het lepeltje weer op, roert, en neemt een piepklein slokje thee.

Ik sta op en klop op haar schouder. ‘Bedankt, tante! Maar nergens voor nodig, die zorgen. Deze keer gaat het HEEL anders!’ Mijn zoon is grafisch ontwerper. Hij maakt de site. De tekst blijft hetzelfde. Het gaat echt alleen om de naam. En die heb ik al bedacht. Dus…Het wordt een makkie.

Studio DrieS moet het worden. Drie keer de letter S. Simpel. Speels. Sensitief. Ik vertel het aan mijn vriendin. ‘Leuk!’ vindt ze. Haar vriend kijkt bedenkelijk: ‘Als je het uit moet leggen, dan is het ’m niet.’ legt hij desgevraagd uit. Superirritant! En zo akelig WAAR ook. Ik wil er NIKS over horen!

Thuis doet tante Ka de deur voor me open. Het lijkt alsof ze iets wil zeggen, maar ik kijk haar dreigend aan. Nu even niet! Het is niet de bedoeling dat iedereen zich ermee gaat bemoeien. Bovendien: ik HEB al een naam! En dat is misschien niet de beste, maar WIE zegt dat alles altijd het beste van het beste moet zijn??! Tante Ka knikt. Ze gaat op de bank ziten, pakt haar breinaalden en zet steken op.

Na een paar dagen bel ik mijn vriendin. Of haar vriend er is. En of we es kunnen brainstormen? Dat kan. We bedenken iets nieuws en goochelen net zo lang met letters, toevoegingen en voorvoegsels tot het klopt. En nog niet bestaat.

Opgelucht kom ik thuis. ‘Klaar!’ roep ik. Tante Ka breit. Ze schudt haar hoofd. Vermoedelijk omdat er een steek gevallen is. Het lijkt een sjaal te worden. Ik bel mijn zoon. Hij vindt het een mooie naam. Passend. We overleggen. Over de foto’s. Over de tekst. En wat wil ik met de visitekaartjes? De flyers? Het logo? Facebook? Ik schrijf hier en daar een nieuw stukje tekst. En herschrijf het. En nog eens. We appen, mailen en chatten. Tante Ka breit. Dagen, weken, maandenlang. Regelmatig valt er een steek. En nu is ie af.

Met veel plezier presenteer ik: Spark Factory. Je vindt er alles over de cursussen van volgend seizoen. Ukelele spelen. Improviseren. Saboteer de saboteur. En je kan terecht voor een verhelderend coachgesprek. Je moet echt even kijken. Of nou ja… moet… Ik wil het. Heel graag! En als er nog iemand behoefte heeft aan een sjaal. Ik heb er hier een liggen. Een hele lange!

 

1 Comment

Join the discussion and tell us your opinion.

Fransreply
17 augustus 2018 at 19:33

Hoi Jacq, goede naam, leuke tekst . Veel succes.
Tante Ka is al aardig afgericht.

Leave a reply